"WORSTEN KENNEN NIET PRATEN, WORSTEN KENNEN SUDDEREN Ik deed gewoon mijn werk. Ik schreef de teksten voor een serie radiocommercials en die vond men leuk. Die vond men ook leuk in Hilversum, zodat ik werd uitgenodigd toe te treden tot de redactie van een radiocabaret dat tweemaal in de maand schuin tegen de dingen aankeek. Ik accepteerde gevleid. Aldus bedreef ik overdag commercie en in mijn vrije tijd cultuur. In beide gevallen was er vaak dezelfde bekende acteur. Mijn teksten die moesten prikkelen tot kopen sprak hij in voor een paar duizend piek. Mijn teksten die moesten aanzetten tot lachen voor een paar honderd. Voor veel uit voerende kunstenaars is reclame geen punt, maar een komma. Het radiocabaret moest zonodig op de buis, als vast onderdeel van een avondvullend programma. Het stierf dus een snelle dood: voor de radiomicrofoon kun je mensen laten lezen van een papiertje, voor de televisiecamera is dat geen gezicht Inmiddels was ik nogal eigen geworden met Aad van den Heuvel, de centrale presentator van dat avondvullende programma. Hij zou het volgende seizoen weer gewoon een talkshow gaan maken. Omdat reclame mensenvolgens hem toch al de hele dag zitten te brainstormen, vroeg hij of ikdatooknieteen paar uur in de weekvoor hem wilde doen. Dat wilde ik wel. Het leek me aardig om op gezette tijden even aan andere dingen te denken dan aan Doe Amerika nu en Durexthe best there is. Zo verzeilde ik in de Alles is Anders-show. En daar wil ik het nu even over hebben. Met name over een item dat vaste prik belooft/dreigt te worden. Dit: Van den Heuvel toont een videoregi stratie van een bekende tv-spot, spreekt dan de bezwerende woorden uit datje reclame nooit letterlijk genoeg kunt nemen en zet vervolgens het geadverteerde produkt voor paal door simpelweg de handelingen te herhalen die we zojuist in de commercial hebben gezien. Sherryglazen die vanaf geringe hoogte boven Novilon Nova worden losgelaten, rollen dus niet gaaf en gezond weg, maar spatten wel degelijk als kerstboomballen uiteen. En Zwarte Kip blijkt niet lekker langzaam, maar vreselijk vlug. Bij het inschenken dondert de advocaat in het glas alsof de fles aan een acute darmstoornis lijdt. Dergelijke dijenkletsers onderga ik met gemengde gevoelens. Als mederedacteur van Alles is Anders ben ik verheugd over de bijval van het publiek. Daar kruipen de waarderingscijfers weer met een punt omhoog! Als reclamemaker zit ik me zorgelijkaf te vragen wanneer een van mijn filmpjes aan de beurt zal zijn. Want - ik gooi het er maar meteen uit, dan kan ik eindelijk weer eens rustig slapen - die spot waarin een hond enthousiast ja zit te knikken tegen een pak Hols hondevoer, daar is wat mee. De instemming van het beest gaat namelijk niet zozeer uit naar de maaltijdbrokken vol vita minen en mineralen, als wel naar de kapitale kluif die buiten het beeld boven zijn neus aan een touwtje op en neer wordt bewogen. Erg, hè? "Je kunt reclame nooit letterlijk genoeg nemen," zegt Aad van den

Art Directors Annual nl | 1978 | | page 191