21-12-72 Ariadne 1645 Ariadne-redacteur Frans van Lier, anno 1971 getekend door gruwelstrip- tekenaar Jack Davis. Toen Duitsland en Japan weer tot do bevriende mogendheden waren gaan behoren, dook „Cap" in het McCarthy-tijdperk nog even op als ommie-Smasher". In 1964 kwam hi weer permanent terug als „De i nde legende van de tweede wereld- 0( log", maar zijn makers kregen het st ods moeilijker om hem in te passen het veranderende image van Ame- f In 1970 werd hem zelfs de image van een soort „Easy Rider" aange meten. n 1966 vond de Marvel-groep (van n. Captain America) de tijd rijp om n zwarte superheld in te voeren he Black Panther; een naam die ge kozen werd, voordat er nog sprake as van een Zwarte Panter-beweging. In 1970 was het zelfs zo ver dat aptain America een zwarte door n getrainde, assistent kreeg: The Falcon. De traditionele superhelden waren alden vrouwen. Ze lieten zich ook iet door vrouwen assisteren. Dr. Fre derick Wertham constateerde al in >954 een duidelijke homoseksuele band issen Batman en Boywonder Robin. Deze verdachtmaking is zelfs nu nog iet uitgewerkt. Uitgevers zijn nog eds huiverig voor zulke jonge rijdmakkers in strips. Veel harder kwam dr. Wertham's tie tegen de "EC Horror-comics" aan. In zijn boek „Seduction of the mocent" noemt hij met name de rip van het lugubere honkbalspel erderfelijk voor de kinderziel: de bal "t mo* mw Mfojr mo# var* tvm. w mar sjOKt-ua rOHcm*. n/m iCW,l,-,A£V. nvcvy Een superheld Green Lantern gaat nadenken over racisme; een mijlpaal in de stripgeschiedenis. William M. Gaines bloed is een mensenhoofd, het bovenlichaam fungeert als beschermende kleding, de ingewanden markeren de lijnen en het hart ligt op het honk. De tekenaar van deze strip, Jack Davis, was ook op de al genoemde Mad-bijeenkomst op het Muiderslot; een allervriendelijkste zo te zien, zachtaardige Amerikaan, die niet te beroerd was om mijn mede-Ariadne- redacteur Frans van Lier te schetsen met een glas champagne in de hand. In Nederland zijn de horror-comics bij mijn weten nooit op grote schaal geïmporteerd. De slechte faam is ze in de begin van de jaren vijftig ken nelijk vooruitgegaan en de importeurs moeten hebben gedacht: „Laat die verderfelijke rotzooi maar in Ame rika". Tekenend voor heksenjacht, die destijds op het genre werd geopend is deze passage uit een ondervraging door het congres, waaraan uitgever William M. Gaines (nu de baas van Mad) werd onderworpen: Presenting The Continental Insurance Agent. In deze recente advertentie in US News World Report worden alle klassieke superhelden nog eens ingezet om de reclameboodschap over te brengen. Senator Kefauver: „Hier is uw nummer van 22 mei. Dit lijkt me een man te zijn, met een bebloede bijl, die een vrouwehoofd vasthoudt dat ge scheiden is van het lichaam. Vindt u dat dit getuigt van goede smaak?" Gaines: „Ja meneer; voor de om slag van een gruweistrip zeker. Op een omslag dat van een slechte smaak zou gstu'gen, zou men bijvoorbeeld een hoofd tonen dat een beetie hoger wordt gehouden, zodat je het bloed eruit ziet druipen en het lichaam zou een beetie meer te zien zijn, zodat ie kunt waarnemen dat de hals van het lichaam een beetie bloederig is." Senator Kefauver: „Er komt bloed uit uw mond." Gaines: „Een beetje." Deze actie betekende het einde van het EC-gruwel-stri p-tijdperk. In 1954 accepteerden de Amerikaanse strip uitgevers een programma van zelf beperking op dit gebied: een erecode dat dit soort materiaal niet als jeugd- strip zou worden aangeboden. Daar mee verwaterde het genre. Men kan de beste verhalen (ook de genoemde honkbalstrip) terugvinden in de uitgave „EC-Library of Horror Comics", een boek om met rode oor tjes van te genieten als de december- regen op het huis klettert en uw zoon of dochter van zeven op één oor ligt. (En laten we wel wezen: de sprookjes van Moeder de Gans zijn ook niet zo zachtzinnig). Vorig jaar mei gaf een lid van de onder de code vallende Comics Maga-

Ariadne nl | 1972 | | page 23