Meer eenheid, meer onderwijs, meer voorlichting CHÏÏ32I3 NR. 16 6 AUGUSTUS 1975 Jubilea zouden afgeschaft moeten worden Voor Kontekst/Revue der Reclame prefereer ik mijn eigen interview te schrij ven. Was ik niet vele jaren vaste medewerker? Bovendien heb je precies in de hand wat je wilt vragen, wilt zeggen en wat je tot het papier wilt toelaten. Roomer Allereerst dit: Jubilea zouden afgeschaft moeten worden. Goed, laten wij iemand die drie jaar in het vak is een kop koffie en een slagroompunt geven. Als hij daarna nog wil blijven is dat voor zijn rekening en risico. Hij hoort dan te we ten, dat hij in de reclame met een veer- tigurige arbeidsweek niet rijk kan wor den, dat reclame een zenuwslopende ma- Centrale Media Administratie Per 1 augustus is de CMA (Centrale Media Administratie), die door 9 re clamebureaus gezamenlijk is opgericht, van start gegaan op het adres Sarphati- straat/hoek Roeterstraat te Amsterdam-Oost; telefoon 020-247440. De CMA zal dan voor deze en andere bureaus de financieel/administratieve begeleiding van mediazaken gaan ver zorgen. Muziek-Expres naar Ad- media? De advertentie-exploitatie van het sinds medio 1974 door de VNU overgenomen popmaandbladen Muziek-Expres en Pop foto zal naar alle waarschijnlijkheid per 1 september aanstaande worden overge nomen door Admedia BV te Amster dam. Het ziet er echter niet naar uit dat de drie met deze afdeling belaste perso nen (Willy de Haan, Joyce de Tourton Bruijns en Frits Jansma) zullen meever huizen. terie is, dat successen meestal in de schaduw staan van teleurstellingen, dat tegenstanders met de jaren het ver schijnsel reclame steeds meer zullen gaan verachten. Als hij blijft moet, ze ker na 25 jaar, meewarig het hoofd ge schud worden over zijn tekort aan mobi liteit, zijn gescharrel met goed en kwaad, zijn geringe scala aan belang stelling, zijn winststreven ondanks alles. Zwijgen is tegenover zo'n pseudo- prestatie de aangewezen houding. Of niet, soms? Vijfentwintig gedeeld door vier Voor wie het dan toch in kleine kring wil weten: mijn 25 jaar is ingedeeld in vier heldere blokken. Elf jaar het on volprezen Lintas, drie jaar het interna tionale Knorr, zes jaar het puur Am sterdamse van Maanen, vijf jaar het ei gen, intieme Utrechtse Wester- laak/Roomer/Venema. De invloed van Lintas op de ontwikkeling van de Ne derlandse reclame is nooit voldoende uitgesproken. Tussen 50 en 60 was Lin tas de beste leerschool in Nederland. Het is een broedplaats geweest van een generatie, professionele tekstschrijvers. Dat is langzamerhand bekend. Maar zelfs in een recent interview in Ariadne, nu Lintas gegroeid is tot het grootste bureau van Nederland, komt niet vol doende uit de verf, dat de verdieping van de reclame-uiting, het perfect toespitsen van een reclameboodschap op massale consumentengroepen, het aandragen van wetenschappelijke feitenkennis voor groepsdiscussies, advertentieteksten, re- sul tatencontrole etc. al vroeg bij Lintas is begonnen. Terwijl de snel groeiende Amsterdamse bureaus geld verdienden, investeerde Lintas in kennis en mensen. Toen al is de basis gelegd voor het suc ces van nu. De doorbraak naar de rela ties buiten Unilever is langzaam geko men, maar jaren zorgvuldig voorbereid. Het werk is er altijd gebeurd met gron dige kennis van de materie en in een bijna optimaal werkklimaat. Andere kant Knorr betekende voor mij, dat ik aan de andere kant van de toonbank plaats nam. Dat wilde ik. Het betekende: werken in het bredere verband van een marketingteam. Onderzoek, verkoop, re clame samengebundeld tot één gecoör dineerde operatie met goede producten. Nu zelf samenwerken met andere re clamebureaus. Denken in grote lijnen en details overlaten. Schrijven deed ik aan een boek over reclameteksten. Het schrijven zélf heb ik nooit losgelaten, ook al omdat schrijven het abc van alles is. Maar schrijven is altijd op je tanden bijten, aarzelen en twijfelen, een tijd tegen de stof aan hangen, voordat woorden uitkristalliseren. Schrijven is altijd een worsteling met een wit vel papier. Het is nooit helemaal los te koppelen van een zekere mate van ge disponeerdheid. Het geeft daarbij niet of je een korte sprint loopt in de reclame, de middenafstand kiest in de journalis tiek of de lange adem van een roman aandurft. Ervaring helpt veel. Maar de barrière van de eerste letters raakt nooit bij voorbaat overwonnen. Terugkeer Van Maanen betekende voor mij terug keer naar het bureau en kennismaking van de Amsterdamse reclamewereld. Drie jaar groot-adverteerder was mooi geweest. Een reclamebureau is dynami scher, afwisselender, uitdagender en spannender dan een reclame-afdeling. Een ander vaststaand feit is dat juist binnen het bureau het beroep een slo pende dagvulling is, aangenomen dat je het met enige werklust te lijf gaat. Anders dan bij Lintas was van Maanen creatief tot in de top. Daar schreef de directie teksten, maakte ontwerpen en gaf daarvoor de hoofdlijnen aan. Daar kon ik goed bij aansluiten. Ik geloofde toen bovendien in die formule. Wanneer nu wat bol gesteld wordt, dat creativi teit opnieuw de belangrijkste bureau- bijdrage in het samenspel met de adver teerder moet zijn, is dat onzin. Het is nooit anders geweest. Het allerbelang rijkste in de reclame is nog altijd: iets bedenken, iets formuleren, iets visuali seren dat massaal communiceert. Er zijn maar weinig mensen die iets kunnen verzinnen, laat staan iets opdromen bin nen het kader van een communicatie opdracht met een gegeven produkt en provincies Utrecht, Noord-Holland of Zuid-Holland en waar van het koopkontrakt in het eerste halfjaar van 1974 werd ge registreerd. Uit het onderzoek blijkt onder andere dat de helft van alle wo ningkopers in de Randstad tot de lezerskring van De Tele graaf/de Woonkrant behoort. Het bereik bij de beter gesitu eerde huizenkoper is zelfs 59%. Met betrekking tot de gehan teerde informatiebronnen blijkt 53% advertenties te bekijken in bladen of kranten, 49% zoekt kontakt met een makelaar, 32% kijkt goed uit of er ergens een huis leeg staat of via een aan plakbiljet te koop wordt aangeboden, 23% vraagt vrienden en kennissen om uit te kijken, 15% neemt familieleden in de arm, terwijl 30% andere wegen bewandelt. 9

Kontekst nl | 1975 | | page 9